می توانستم بنشینم و عكسی را كه از او، پارسال دم در حسینیه ارشاد گرفتم پیدا كنم و این جا بگذارم. در هم همه ی ساندویچ پخش كردن ها و نیروهایی كه ظاهرا برای شنیدن سخنرانی دكتر عبدالكریم سروش، آمده بودند اما دغدغه ای جز به دست آوردن ساندویچ ها نداشتند. گوشه ی جدول حاشیه ی جوی ایستاده بود و كتاب و كاغذ به بغل، نگاه می كرد.

می توانم بگویم باز هم مرگ آمد و كسی رفت.

من از احمد بورقانی متشكرم، كه این گونه بدون هیاهو رفت. چنان كه یك بار دیگر، بدون هیاهو رفته بود، وقتی كه دوره ی رونق مطبوعات تمام شد، مطبوعاتی كه البته آن زمان فكر می كردم اوج رسانه های حرفه ای هستند و البته علاقه ام به روزنامه نگاری حرفه ای از همان جا جوانه زده بود.

من از احمد بورقانی متشكرم، كه همان طور كه از معاونت مطبوعاتی بی هیاهو رفت، همان طور كه از كاندیداتوری دوباره ی نمایندگی مجلس بی هیاهو گذشت، از این دنیا هم در میان این همه هیاهو، بی فریاد، بی منت و بی صدا رفت. و این تشكر، به خاطر احترامی ست كه به كسی قائلم كه روزهایی، سرزندگی ام را به شوق دیدار محصولاتی تازه می كردم كه بر اساس سیاست های او شكل گرفته بود، و شاید بر اساس سیاست بازی های وزیر وقت او، رنگ باخت.