البته كه عكس زیبایی است ولی من بارها به دوستان گفته‌ام كه از به تصویر كشیدن و كشیده‌شدن بدبختی دیگران ابا دارم!

نیما: رفیق، این آدم نه بدبخته نه محتاج همدردی، دندان هایی دارد از دندان های من و تو سفید تر، نه اظهار عجز و ناله می کند، نه از کسی گدایی. من نام این را "بدبختی" نمی گذارم. آسمون جل، بدبخت و بی نوا نیست. شاید گذشته و آینده ای درخشان تر از ما هم داشته باشد، خدا را چه دیدی؟فرق آسمون جل ها با ما فقط در اینه که آن  ها خانه ای ندارند و آسمان سقف آن هاست، همین...!

عکس قوی ای هست و فکر می کنم برای اولین بار از اینکه از سوژه از بالا و به این صورت با کادری بسته عکاسی شده احساس رضایت بهم دست داد. ضمنن نفهمیدم اون نخها رو برای چی دور خودش پیچیده! موفق باشی نیما جان.

نیما: چطوری همسفر؟ ... راستش من هم نمی دونم این نخ ها رو برای چی بسته، یکی از دوستان امروز می گفت حتما خودش رو گناهکار می دونه و اینطوری دربند کرده. ولی شخصا نمی تونم به همچین چیزی باور داشته باشم...